Αλλαγή ύφους και στυλ...
Δεν ξέρω τι είναι, τι φταίει, άλλα ξέρω ότι έχω χάσει τον εαυτό μου... Τον προσανατολισμό μου βρε αδερφέ! Λίγο ή καθημερινότητά, λίγο το ασταμάτητο "inlogen" και το κουραστικό "gesloten" (πες το σωστά: χχχεσλότεν, έέέτσι σαν να φτύνεις), λίγο και ο χρόνος που προχωράει λες και κυνηγά το τελευταίο τρένο για τον σταθμό, λίγο η αδιάλειπτη διαμάχη με το αντίθετο φύλο και σαν κερασάκι στην τούρτα η πίεση από το πανεπιστήμιο η οποία όμως παράλληλα με εξιτάρει στο έπακρο... Έχω αρχίσει να το χάνω σου λέω. Η μάλλον ΣΕ λέω...
Εγώ πάντως συνεχίζω να νιώθω σαν σπουργίτι σε σώμα λιονταριού που μία μέρα θα γίνω σπουδαίος και τρανός! Ναι, αλήθεια! Το βλέπω και κάθε βράδυ στον ύπνο μου, ανάμεσά όλα τα άλλα τα όνειρά τα οποία αντικατοπτρίζουν άπλα την καθημερινή αυτή διαμάχη που ζω, βλέπω ακόμα και τώρα, στα 26 πλέον, όνειρά με εκείνη την παιδική έννοιά αυτής τής λέξης! Ξέρεις, εκείνα που δεν είχαν λογική, πάρα μονάχα συνέχειά. Συνέχειά στην οποία δεν ήσουνα άπλα θεατής ή μαριονέτα καθισμένη στην γωνίτσα σου, άλλα Ο Πρωταγωνιστής με το Π κεφάλαιο! Ατίθασος μποξέρ, ζάπλουτος σεΐχης, μακρυμάλλης μουσικός άλλα και διάσημος ηθοποιός. Και να μην ξεχνάμε το πιο αγαπημένο από όλα: αστροναύτης... και όχι πάντα με αυτές τις παραφουσκωμένος στολές σε στυλ Πάγκαλου ή Βενιζέλου, άλλα σε πολύ τυχερές στιγμές σαν μικροί πρίγκιπες που αλωνίζουν το σύμπαν...
Πριν έρθω σε αυτό το καλοκουρδισμενο μέρος, γεμάτο διάνοιες και ιδιοφυΐες, είχε βγει ένα από αυτά τα όνειρά στην επιφάνειά και με είχε συνεπάρει στα αλήθεια! Ήθελα να γίνω μουσικός! Ναι, ναι, αλήθεια! Είχα κάνει μαθήματά και έδωσα εξετάσεις για να μπω στην σχολή μουσικών σπουδών. Απέτυχα και έφτασα εδώ πέρα να παλεύω με εξισώσεις όπως είχε πει και ο Πασχαλίδης, ο Μιλτιάδης.
Για αυτό θα αλλάξω λίγο και εγώ. Θα πάρω την μικρή μου εκδίκηση. Θα κρατήσω αυτήν την μικρή γωνίτσα για μένα. Για να μιλάω στον εαυτό μου και να μην ξεχνάω από δω και πέρα. Θα μπορούσα να κρατήσω ημερολόγιο, άλλα θέλω να παλέψω και με τις ντροπές μου, με τις ανασφάλειες μου... Για αυτό τα βγάζω όλα στη φορά. Πλυμένα και άπλυτα και όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται, εδώ είμαι. Άσε που το ημερολόγιο χάνεται καμία φορά σε μπαούλα, κουτές ή σε εκείνα τα σημεία που πραγματικά δεν αγγίζεις ούτε ψυχικά ούτε σωματικά για πολλά χρονιά. Όπως το υπόγειο στο σπίτι των γονιών, που έχει κάθε λογής πράγματά. Καμία φορά και εγώ τρομάζω...
Για ένα πράγμα δεν φοβάμαι. Είμαι τυχερός, το παραδέχομαι... Όσες φορές αγάπησα στην ζωή μου αγαπήθηκα κιόλας. Οικογένεια, φίλοι, κορίτσια, γυναίκες και πάλι φίλοι. Δεν έχω παράπονο σε καμία περίπτωσή. Ο καθένας έχει πάρει ένα κομμάτι από την ψυχή μου και έχει ξεχωριστή θέση στην καρδία μου. Άλλα και εγώ παίρνω κάτι από τον καθένα. Σαν τους τηλεφωνικούς κατάλογους σε εκείνους τους βρόμικους τηλεφωνικούς θαλάμους στις αμερικάνικές ταινίες, όπου όποιος θέλει κόβει την σελίδα με το τηλέφωνο που γουστάρει. Έτσι είμαστε και εμείς, γδέρνουμε ο ένας την ψυχή του άλλου, έχωντας πάρει ότι μας αρέσει από εκεί μέσα. Καμία φορά κάνουμε ζημία, άλλες φορές όχι, μα πάντα ξύνουμε έστω και λίγο. Και άμα είσαι τόσο τυχερός, ώστε να σε αγαπάει και ο άλλος, τότε στο κομμάτι που λείπει θα ακουμπήσει ένα φιλί η ένα δάκρυ... Για αυτό γελάω όσο μπορώ περισσότερο. Για να μην αφήνω κενά πίσω μου, στις ψυχές των αγαπημένων.
Μου λείπετε όλοι! Μα πάνω από όλα μου λείπει ο παλιός μου εαυτός. Εκείνος που δεν γινότανε ποτέ μαλάκας, άλλα ήτανε πολύ "σταρχιδιστής". Εκείνος που έπαιζε ασταμάτητα με την ηλεκτρική κιθάρα του και ξυπνούσε στις 12. Ωριμάζω και γίνομαι όλα εκείνα που τότε μισούσα, άλλα και επιδεικτικά απέφευγα.
Anyway, θα χτίσω την φωλίτσα μου εδώ πέρα λοιπόν και θα έρχομαι άμα θέλω να γελάσω ήνα κλάψω. Θα διηγούμαι παραμύθια άλλα και όνειρά που είδα και μου άρεσαν! Πάνω από όλα θα προσπαθήσω να αναλύσω όλο αυτό το συνονθύλευμα που έγραψα σήμερα. Γιατί ο τρόπος που μιλάω και γράφω πλέον, είναι κάτι είναι σαν το κανταΐφι: δεν ξέρεις που ξεκινάει άλλα ούτε και που τελειώνει, άλλα σίγουρα σου αφήνει ωραία γεύση στο τέλος. Και αυτό δεν μου αρέσει...
