Bluebird

there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say, stay in there, I'm not going
to let anybody see
you.
there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I pour whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery clerks
never know that
he's
in there.

there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
Europe?
there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too clever, I only let him out
at night sometimes
when everybody's asleep.
I say, I know that you're there,
so don't be
sad.
then I put him back,
but he's singing a little
in there, I haven't quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it's nice enough to
make a man
weep, but I don't
weep, doyou?

Charles Bukowski
from the "The Last Night of the Earth Poems"
.
-

Λευτεριά στην καταπιεσμένη κουράδα!

(Προς κάθε αναγνώστη: δεν το παίζω κατήγορος κάποιας κατάστασης, ούτε εκπρόσωπος κάποιας γενιάς, ούτε ψάχνω μία αφορμή για να βγάλω κάποιου είδους μισανθρωπιάς από μέσα μου· και πάνω από όλα δεν εκπροσωπώ καμία πολιτική παράταξη! Απλά μετά από τέσσερις μέρες στην Ελλάδα, ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω κάποια συναισθήματα ή μάλλον κάποιες σκέψεις... Ζητώ συγχώρεση για τυχόν ορθογραφικά λάθη ή λάθη στην δομή του κειμένου...)

Αγαπημένο ημερολόγιο,

σου γράφω πάλι από ανάγκη, η ώρα ανεργία και κάτι...

• Γενιά των 592. Άμα βγάλεις νοίκι, έξοδα σίτισης και έξοδα αυταρέσκειας, απομένει... "γενιά τρεις και πάρ' τα @@ μου". Δεν θα επεκταθώ, γιατί κινδυνεύω να αποκομίσω τον χαρακτηρισμό του λαϊκιστή, σαν τον Λαζόπουλο, ακόμα και αν δεν παίρνω 1600 ευρώ το λεπτό... 

• Η κόντρα, η αντίθεση και η αντιπαράθεση πληρώνουν την σήμερον ημέρα, π.χ. Έλληνας γλοιώδης δικηγόρος, κερατάς και πούστης με εφτά γράμματα... Το έχει πιάσει όμως το νόημα! Και ας μην είναι πρώτο μπόι!

• Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω θολές αναμνήσεις με τους γηραιότερους να αναπολούν τα παιδικά τους χρόνια, και να μας σαρκάζουν γιατί μεγαλώνουμε σε περιβάλλον πλούσιο σε υλικά αγαθά, και ταυτόχρονα περιορισμένες ηθικές αξίες. Εμείς στον πόλεμο... Εμείς στην κατοχή... και άλλα τέτοια. Αλλά είναι τόσο ανοιχτόκαρδοι που μας χαρίζουν και εμάς την ευκαιρία να έχουμε να λέμε ιστορίες στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας. Ευχαριστούμε από καρδιάς!

• Καλλιτέχνες με όνειρα που βουλιάζουν στην απραξία, μηχανικοί που σερβίρουν καφέδες υπολογίζοντας τα στατικά του δίσκου, φιλόλογοι που διπλώνουν ρούχα μονολογόντας Πολυδούρη και Καρυωτάκη και οικονομολόγοι που εκπαιδεύονται σαν ρεσεψιονίστ ξενοδοχείου για την επερχόμενη τουριστική περίοδο.  

• Και μέσα σε όλα αυτά να πρέπει να κρατηθούν "οι τύποι", "τα καθώς πρέπει", και όλο αυτό το κίνημα του Savoir vivre... Λευτεριά στην καταπιεσμένη κουράδα!!! 

• Πολλοί φίλοι με ρωτάνε γιατί σταμάτησα να γράφω σε αυτό το άτυπο ημερολόγιο. Συνήθως λέω ότι δεν έχω χρόνο ή ότι έχει χαλάσει το πληκτρολόγιο μου και δεν έχω λεφτά να το αναπληρώσω... Η αλήθεια είναι ότι έχω επιλύσει όλα τα προβλήματα μου και δεν έχω κάτι να εκφράσω...

• Τις προάλλες κάπου διάβασα ότι στην Τουρκία απαγορεύτηκαν τα Blog, με κάποια φτηνή δικαιολογία. Και ύστερα κατηγορούμε τους Κινέζους για την απίστευτη λογοκρισία. Ελπίζω κάτι τέτοιο να μην ισχύει ακόμα, γιατί δεν έμεινε και τίποτε άλλο...

• Το χειρότερο από όλα ξέρεις πιο είναι αγαπημένο μου ημερολόγιο; Συνάντησα προ δύο μηνών μία παλιά μου συμμαθήτρια (ονόματα δεν λέμε, πρόσωπα δεν δείχνουμε), η οποία μία λόξα την είχε πάντα. Την συνάντησα λοιπόν στις τέσσερις η ώρα το πρωί στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, κατά την αναμονή της πτήσης για τις κάτω χώρες, και άρχισε να μου αραδιάζει κάτι σκέψεις που ένας διάολος ξέρει από που προήλθαν. Η γενιά μας, λέει, είναι πολύ αργόσχολη και ενώ υπάρχουν πάρα πολλές θέσεις επαγγελματικής αποκατάστασης, κανείς δεν κινείται προς αυτές. Κατάλαβα που το πήγαινε, αλλά δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ με τις ορέξεις και τις ικανότητες ενός ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ! Η άυπνη μου σκέψη, ήταν έτοιμη να απαντήσει αλλά προτίμησε να σιωπήσει. Ασ' τον τρελό στην τρέλα του... Της είπα ότι η Ελλάδα έχει πολύ μέλλον και ότι έχουν ανοίξει νέοι ορίζοντες, απλά ο νέος κοιμάται... Κοιτάει μόνο πως να αντιδράσει στο σύστημα, και πως να πετάει με σωστή κλίση τις Μολότοφ... Εννοείται ότι συμφώνησε...

• Πάλι καλά υπάρχει "Το νησί", "Η ζωή της άλλης", η σύλληψη των πυρήνων της φωτιάς και η επιστροφή του Ολυμπιακού στον πρωταθλητισμό και δεν παθαίνουμε κατάθλιψη σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.

σε φιλώ σταυρωτά,

Ο Στρατής

.

-

Κάθε πρωί που κίναγα να πάω στη δουλειά…

Έχω έναν πατέρα! Και το λέω έτσι γιατί υπάρχουν άλλα ‘τυχερά’ παιδάκια που έχουν 2 ή καμιά φορά και παραπάνω πατέρες (και όχι πατεράδες όπως θέλουν κάποιοι να με διορθώσουν!). Βέβαια είναι και άλλα που δεν έχουν κανένα πατέρα. Είτε από μαλακία του ‘Αυτός-Ο-Ίδιος’ (aka God), είτε από μαλακία του ίδιου του πατέρα. Σε ελάχιστες περιπτώσεις φταίει και η μητέρα (μανούλα, μαμά), αλλά για αυτές τις περιπτώσεις απευθυνθείτε σε κάποιο από τα σήριαλ του Παπακαλιάτη· τις εξηγεί όλες σε βάθος!

Ο δικός μου ο πατέρας, το λοιπόν, δεν είναι συνηθισμένος  Έλληνας πατέρας. Δεν πίνει (μονάχα καλό κρασί και αυτό σπανίως), δεν καπνίζει (αν και τον έχω δει!), και γυμνάζεται (εντατικά θα έλεγα). Αυτά τα τρία και μόνο τον κάνουν ξεχωριστό, από τους Έλληνες πατέρες.

Και συνεχίζω: είναι λάτρης της μουσικής και του ΜΠΑΟΚ. Εντάξει, αυτά είναι κοινά στοιχεία ενός σαραντάρη πατέρα (όχι μπαμπά, δεν μπερδεύτηκα· απλά σε καλοπιάνω). Ναι, αλλά όταν λέω μουσική δεν εννοώ μοναχά Αλεξίου-Πρωτοψάλτη αλλά αναφέρομαι στην αγάπη του για την ροκ μουσική. Και όχι Σιδηρόπουλο ή Τρύπες, αλλά Roger Waters και Black Sabbath… Εθεάθει τις προάλλες στα έγκατα της Βουλγαρίας να παρακολουθεί Ramstein kai Megadeath… Επίσης, προ ολίγων ημερών μου έκανε ‘like’ σε τραγούδι του Trentemoller στο φατσοβιβλίο (aka Faceboook)… Πρόβλημα; ΜΕΓΑΛΟ!!!

Παίζει και κιθάρα. Ναι! Και κάνει και καντάδες! Όχι στη μητέρα (μανούλα, μαμά), αλλά με άλλους 15 κανταδόρους γυρνάνε τον Πολύγυρο όταν το επιτρέπει ο καιρός (μονάχα το καλοκαίρι δηλαδή). Τον χειμώνα μαζεύονται σε κάποιο τοπικό ταβερνάκι και τραγουδάνε. Γυρνάνε πάντα αλλήθωροι και χαμογελαστοί… Πως το καταφέρνουν αυτό ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί εμένα μου λέει ότι πίνουν μοναχά ‘αγιασμό’…

Α! Μιας και το ανέφερα. Τώρα τελευταία μου το παίζει και θρήσκος (από τότε που τον θυμάμαι δηλαδή). Ναι που σε λέω! Πάει και στην εκκλησία! Μπερδεύομαι όμως. Μπερδεύομαι γιατί εμένα μου είχε πει ένας μεγάλος δάσκαλος της μουσικής και της ζωής, ότι, όποιος διαβάζει Albert Camus τα έχει τα θεματάκια του με την εκκλησία. Βέβαια θα μου πεις άλλο εκκλησία και άλλο θρησκεία… Anyway…

Του πατέρα λοιπόν, του αρέσει να παράγει έργο. Το κατάλαβα τα τελευταία χρόνια, που μεγάλωσα και άρχισε αυτό το κακό χούι να εμφανίζεται και σε μένα. Πλέον το αναγνωρίζω. Και όταν λέω έργο εννοώ σε οποιαδήποτε μορφή! Στην καθημερινότητα του αλλά και μακροπρόθεσμα, με σχέδιο και πλάνο για το πώς και το γιατί. Πάντα με οργάνωση. Να ‘ναι καλά η μητέρα (μανούλα, μαμά) που καμιά φορά τον συγκρατεί. Μια φορά μου είπε τα σοφά λόγια: ‘Αγόρι μου, να ξέρεις ότι ΕΓΩ είμαι η κολόνα του σπιτιού. Απλά η μάνα σου παίρνει όλες τις σοβαρές αποφάσεις του σπιτιού…’           

Από τα πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι η επίμονή του σε κάποιες ασχολίες, όπως το ημερολόγιο που κρατά εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια! Δοκίμασε τον! Ρώτα τον λοιπόν (αύριο κιόλας) τι καιρό έκανε στα γενέθλια σου το 1997.

Ένα από τα πράγματα που λατρεύω σε αυτόν είναι η αγάπη που έχει για τον κινηματογράφο. Βλέπει ταινίες. Αρκετές. Αρκεί να μην προβάλλονται μεσοβδόμαδα! Ειδικά με κάτι προβολές κάθε Τετάρτη βράδυ έχει πολύ ιδιαίτερη σχέση. Σε είκοσι λεπτάκια, με μαθηματική ακρίβεια, κάνει παρέα στον Μορφέα… Και σε συνδυασμό με την μητέρα (μανούλα, μαμά) που βλέπει την ταινία σε άλλον όροφο αλλά ακολουθεί ακριβώς τα ίδια μονοπάτια στο δρόμο για τον Μορφέα, ολοκληρώνεται το σουρεάλ σκηνικό στο σπίτι που μεγάλωσα… (πολύ σας αγαπάω όταν το κάνετε αυτό! Μη με μαλώσετε που βγάζω άπλυτα στην φόρα!)

Παλιότερα έπαιζε και τένις. Ήταν μακράν ο καλύτερος στον Πολύγυρο. Μη σου πω στην Ελλάδα!!! Στα μάτια μου πάντα φάνταζε σαν μεγάλος και τρανός και αυτό δεν θα το κρύψω.  Και όσο περνάν τα χρόνια φαντάζει ακόμα πιο μεγάλος και τρανός. Και ταυτόχρονα όλο και σοφότερος! Πολύ τον αγαπάω…  Και όταν σκάει εκείνο το χαμόγελο της ευχαρίστησης, για τον χ-ψ λόγο, είναι ο πιο τέλειος στον κόσμο!

Ήταν, είναι και θα είναι παράδειγμα προς μίμηση για εμένα. Το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει λέει ο λαός (λίγο κλισέ δεν βλάπτει) και εγώ κάνω τα πάντα έτσι ώστε να τα καταφέρω έστω και στο μικρό του νυχάκι. Ένα μεγάλο RESPECT λοιπόν! Και όποιος τον πειράξει θα έχει να κάνει μαζί μου. Και ξέρω καράτε!

Του Αγ. Μηνά σήμερα και γιορτάζει. Πάρτε τον αγκαλιά! Του αρέσει! Και χρόνια πολλά! Daddy…

ΥΓ Να προσθέσω ότι έχω και έναν αδερφό και μία μητέρα (μανούλα, μαμά).

ΥΓ Δωράκι ένα τραγούδι του Steven Demetre Georgiou-Cat Stevens-Yusuf Islam (πάτα εδώ)
.-

Για σένα...

Σε ένα από τα ελάχιστα μαθήματα που θυμάμαι από την έκθεση της τρίτης λυκείου είχαμε διδαχτεί για τους τρόπους πειθούς. Ανάμεσα σε όλους τους άλλους τρόπους ήταν και αυτός της επίκλησης στην αυθεντία. Όταν λοιπόν νιώθεις στριμωγμένος, πέτα ένα απόφθεγμα ‘κάποιου’ και είσαι καλυμμένος. Αυτό θα κάνω και εγώ εδώ πέρα. Για μία μέρα και μονό θα μιλήσω για ένα θέμα για το οποίο θεωρώ τον εαυτό μου ανέτοιμο να εκφραστεί. Για αυτό θα μιλήσω μέσα από τα λεγόμενα άλλων. Ο λόγος που πάω τόσο βαθιά είναι γιατί δύο μέρες πριν από τα γενέθλια μου φέτος έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου…

Κάθε χρόνο όταν πλησιάζουν τα γενέθλια μου το ηθικό μου είναι ακμαιότατο. Ήδη δύο με τρεις μέρες πιο πριν αρχίζει μία ανεξήγητη ψυχολογική ανάταση. Φέτος λοιπόν δεν έγινε έτσι. Δύο μέρες πριν την γενέθλια μέρα μου, ένα τηλεφώνημα με έκανε να βουρκώσω και λίγο αργότερα να αποτραβηχτώ στο δώμα μου και να αφήσω τα μάτια μου να εκφράσουν όλη αυτή την στεναχώρια που συσσωρευμένη με πίεζε…

Θάνατος. Ο Γούντι Άλλεν είχε πει ότι: δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω, απλώς δε θέλω να είμαι παρών εκείνη τη στιγμή. Φόβος και τρόμος. Σε μία λέξη όλες οι φοβίες του ανθρώπου συσσωρευμένες. Αλλά είναι και το φυσικό επακόλουθο. Το αναπόφευκτο. Αξίζει όμως να μας τρομοκρατεί κατά την διάρκεια της ζωής μας αυτό που ούτως ή άλλως θα έρθει; Όχι, δεν αξίζει. Αλλά είναι εξίσου αναπόφευκτο να μας τρομάζει. Ο Καζαντζάκης είχε πει ‘Αλάτι ο θάνατος και τη ζωή πολύ τη νοστιμίζει’.

Όσο ζει ένας άνθρωπος, ο θάνατος δεν υπάρχει και όταν υπάρχει ο θάνατος, ο άνθρωπος αυτός δε ζει πια (Επίκουρος). Συνεπώς, αφού ποτέ δε θα έχουμε την εμπειρία του, γιατί να τον φοβόμαστε;;; Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που μας γεννά φόβο δεν είναι το τι συμβαίνει μετά το θάνατο, αλλά το βασανιστικό "πέρασμα" από τη ζωή στην ανυπαρξία.

Αυτό που δεν πρέπει κανείς να ξεχνά είναι ότι το πέρασμα είναι στενά συνδεδεμένο με τη ζωή. Για του λόγου το αληθές θα αναφερθώ στην μυθολογία όπου ο θάνατος είναι ο δίδυμος αδερφός του ύπνου. Συνυπήρχαν και ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. ‘Ο ύπνος ταξιδεύει ειρηνικά πάνω από την γη και είναι ευχάριστος στους ανθρώπους (αποδεκτός θα συμπλήρωνα εγώ), ενώ ο θάνατος έχει σκληρή και σιδερένια καρδιά και τον μισούν οι πάντες θνητοί και αθάνατοι.’

Και γιατί να μας φοβίζει ο προσωπικός θάνατος; Τι θέλουμε; Να ζήσουμε όσο παραπάνω γίνεται; Φαντάζεσαι όμως να ζήσεις παραπάνω από όσους αγαπάς; Καλύτερα στην ώρα του ο καθένας (‘γραμμένο’ το λέμε νομίζω). Το φυσιολογικό (όπως εμείς το έχουμε ονομάσει ή φανταστεί σαν φυσιολογικό) είναι στα γεράματα. Ήσυχα και ωραία. Αλλά ακόμα και αυτό μας τρομάζει. Και όχι μόνο το ήσυχο αυτό πέρασμα, μα και τα γεράματα τα ίδια μας τρομάζουν. Ενώ δεν θα έπρεπε. Τα γηρατειά είναι λέει, η ερωτοτροπία με τον θάνατο. Ένα διαρκές φλερτ που θες δεν θέλεις θα ενδώσεις εν τέλει. Απλά προσπάθησε να ενδώσεις εν ευθέτω χρόνω. Να διαλέξεις την κατάλληλη στιγμή. Ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα. Και αν έρθει νωρίτερα ήρθε… τι να κάνουμε; Δυστυχώς αυτό συμβαίνει είτε μας αρέσει είτε όχι…

Ο Νίτσε είπε ότι υπάρχει και ανταμοιβή για τον νεκρό. Μία αλλά πολύ ανακουφιστική. Η μόνη ανταμοιβή των νεκρών, είναι ότι δεν θα ξανά-πεθάνουν! Ηρεμία για πάντα. Αυτό δεν είναι πιο τρομακτικό όμως; Για μένα πάντως είναι. Αυτό το ‘για πάντα’ εμένα με πνίγει. Αφού αλλιώς μάθαμε. Όλα κάποια στιγμή να τελειώνουν…

Ο θάνατος είναι το μόνο πράγμα το οποίο θα σου συμβεί αναμφισβήτητα κάποια στιγμή από την στιγμή που θα γεννηθείς. Ότι άλλο σου συμβαίνει το ονομάζουμε ζωή. Για αυτό γέμισε την όσο μπορείς περισσότερο! Γιατί όπως και μια μέρα που την έζησες καλά σου χαρίζει την απόλαυση του ήρεμου ύπνου, έτσι και μια ζωή καλά χρησιμοποιημένη χαρίζει τον ήρεμο θάνατο (Ντα Βίντσι).

Σήμερα συμπληρώνονται δύο μήνες… Τα λέμε Γιώργη…

ΥΓ Είναι λογικό σε έναν μικρόκοσμο 7000 κατοίκων να χάνονται κάθε χρόνο 1-2 παιδία από τροχαία δυστυχήματα και 1-2 παιδιά από πρέζα;

ΥΓ Κουράγιο σε όλους όσους έμειναν πίσω…

30-10

δάκρυα με θλίψη ξαπλωμένα

μόλις που αφήσανε τις μακριές του βλεφαρίδες

θέλοντας να αφήσουνε το στίγμα τους

στο άγονο ετούτο χώμα.

πείτε της ότι δεν ήθελα  να φύγει

και με άφησε·  με τις σκέψεις μου

ξυράφια να ζητάνε

Ω, σάρκα μου αδύναμη

μπρος στης ψυχής το σκέρτσο

ζάρωσες σαν αντίκρισες

της λησμονιάς την θλίψη
.

Ταξίδια στη Στρατόσφαιρα…

Καζέπι. Δεν ξέρω καν αν γράφεται έτσι. Ξέρω όμως τι σημαίνει!  Έτσι έβριζε ο Παππούς τον θείο μου κάθε φορά που έκανε μπαγαποντιά σαν πιτσιρικάς. Ο θείος ήξερε όμως. Με το που άκουγε την μαγική λέξη να βγαίνει σαν κατάρα από τα σωθικά του παππού, γινόταν Λούης. Τα πόδια στα αυτιά και άμα ήτανε τυχερός γλίτωνε. Είχε τη μυστική φωλίτσα του όμως.  Όταν η σκανταλιά  που έκανε ήταν χοντρή κρυβόταν στο υπόγειο. Ανάμεσα σε όλες τις άλλες, έχει και αυτήν την χρηστική αξία… 

Υπόγειο. Ένα χωρικό φαινόμενο  που μεταλλάσσεται μέσα στον χρόνο. Αποκτά καινούργιες αξίες και χρήσεις. Γεμίζει και αδειάζει ανάλογα την προσωρινή κατάσταση του ιδιοκτήτη.  Το πιο μαγικό σημείο ενός σπιτιού. Τόσο ταπεινό αλλά ταυτόχρονα και τόσο μυστηριώδες. Τουλάχιστον στα δικά μου, παιδικά μάτια! Κρύβει τόσα πολλά αντικείμενα μέσα του.  Και το καθ’ ένα από αυτά τόσες ιστορίες.

Τα καινούργιας μορφής υπόγεια είναι πιο εκλεπτυσμένα από εκείνα των αναμνήσεων μας. Έχουν μέσα πολύ περισσότερα αντικείμενα. Και βιβλία. Πολλά βιβλία. Βιβλία που απλά τα ξεφυλλίσαμε αλλά και από τα άλλα που γέμισαν με δάκρυα. Βιβλία πολλών ειδών και για όλες τις ηλικίες. Έχουν επίσης μουσικές. Σε διάφορες μορφές. Είτε στην κλασική πλέον μορφή του βινυλίου είτε στην πιο λησμονημένη· την κασέτα! Μουσικές με τις οποίες κάποτε γελάσαμε ή δακρύσαμε, χορέψαμε ή μας συνόδευαν σε στιγμές χαλάρωσης.

Αναμνήσεις αραδιασμένες σε ράφια σκονισμένα ή ακόμα και παρατημένες στο πάτωμα να θυμίζουν στον καθένα μας ότι ουδέν μόνιμο και ουδείς αναντικατάστατος. Αναμνήσεις θαμμένες στα έγκατα της γης, καταπιέζονται  για να μην εκφράσουν όλα αυτά που κάποτε είδαν και άκουσαν. Οι πιο πολλές από αυτές με μορφή φθαρμένου αντικείμενου, έχουν λησμονηθεί από αυτόν που κάποτε τις αντίκρισε με αυτήν τη λαχτάρα του καινούριου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα παιχνίδια. Αυτά που κάποτε χάριζαν απλόχερα χαρά για τους νεότερους και ηρεμία για τους γονείς, τώρα είναι απλά, παρατημένα παιχνίδια. Καλά το είχε πει η Λίνα:  ‘Τι με κοιτάζεις με αυτά τα μάτια, αυτό που ζήσαμε σκοτάδι δεν μας πνίγει. Εσύ μια κούκλα στα σκαλοπάτια και εγώ τρενάκι που δεν πρόκειται να φύγει‘. Πόσο λυπηρό… Αμείλικτος ο χρόνος ακόμα και στα πιο αγαπημένα αντικείμενα… Όσα συναισθήματα σου χαρίζει ο άτιμος, άλλο τόσο από το χρώμα σου αφαιρεί σαν αντάλλαγμα…

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το υπόγειο σαν η φυσική συνέχεια του σώματος. Υπάρχουν αντικείμενα εκεί κάτω που έχουν συνδεθεί τόσο έντονα με το σώμα, που με έναν μαγικό τρόπο όποτε πλησιάζουν κοντά, σαν μαγνήτες αντιδράνε μεταξύ τους. Εκεί κάτω λοιπόν, στέκει ατάραχο το παλιό ποδήλατο, εφαλτήριο για τις πρώτες εξερευνήσεις και τις πρώτες περήφανες ορθοπεταλιές. Χαμένος σε εκείνες τις ασπρόμαυρες αναμνήσεις, ένα μούδιασμα στον πήχη θα είναι για πάντα εκεί, σαν ενθύμιο από μία παλιά πτώση και ένα άγγιγμα της ουλής στον αγκώνα θα το επιβεβαιώνει. Εκεί παραδίπλα κρέμεται περήφανο το πτυχίο από την σχολή. Αναπολώντας όμως τις στιγμές της φοιτητικής ανεύθυνης ζωής, ο πονοκέφαλος θα κυριεύσει τα υπόλοιπα συναισθήματα, όπως τότε που έπρεπε να παραδοθεί η κωλο-εργασία. Και μετά η μεγαλύτερη ανακάλυψη από τον καιρό του Κολόμβου· τα πρώτα παιδικά παπούτσια… ΘΕΕ ΜΟΥ! Ούτε ο αντίχειρας δεν χωράει εκεί μέσα. 

Και κάπου εκεί ανάμεσα το αγαπημένο όλων. Η εργαλειοθήκη του πατέρα! Η οποία με την πάροδο του χρόνου παίρνει μορφή γκαράζ! Δεν πα να είναι κομμωτής ή φιλόλογος ο πατέρας, η εργαλειοθήκη θα είναι εκεί να θυμίζει ποιος είναι ο άντρας στο σπίτι. Άσχετα που αν χαλούσε το καζανάκι φωνάζαμε υδραυλικό!

Κάθε φορά που κατεβαίνω να παρατήσω κάτι, μία καινούργια έκπληξη με περιμένει. Στο υπόγειο πάντα χάνεις κάτι καινούργιο αλλά σε αντάλλαγμα ανακαλύπτεις κάτι παλιό. Υπήρξαν βέβαια φορές που κατέβηκα και με άλλον σκοπό· απροσδιόριστο και χωρίς προειδοποίηση. Όταν ήμουνα μικρός έβλεπα συνέχεια αυτόν τον εφιάλτη που με έκανε να χάνω προσωρινά τον ύπνο μου. Καθώς κοιμόμουνα άνοιγε το πάτωμα και έπεφτε στο κενό· με εμένα επάνω… Και έπεφτε, και έπεφτε, και σταματημό δεν είχε. Έως ότου προσγειωνόταν στο υπόγειο. Εκεί ήταν όλα τόσο σκοτεινά και τρομακτικά. Φοβόμουνα πολύ… Και όσο πάσχιζα να δω κάτι, τόσο πιο έντονοι γινόντουσαν αυτοί οι ακατανόητοι θόρυβοι. Ώσπου ξαφνικά ένιωθα ένα άγγιγμα. Κάπου εκεί ξυπνούσα πάντα… 

Ευχαριστώ σας

Γελάω, γελάς, γελάει· γελάμε, γελάτε, γελάνε. Είμαστε χαρούμενοι όμως; Ή απλά αντιδρούμε σε κάτι στιγμιαίο; Δεν ξέρω. Χθες παρατήρησα έναν χαζοχαρούμενο που έκανε ποδήλατο και σφύριζε. Μετά αναρωτήθηκα μήπως απλά ήταν ευτυχισμένος. Δεν θα μάθω ποτέ. Εμένα πάντως πονάει η μέση μου εδώ και μία βδομάδα και γελάω μόνο από συνήθεια ή όταν το απαιτεί η περίσταση κάπως συγκρατημένα…

Γέλιο δυνατό, γέλιο έξω καρδιά, γέλιο ντροπαλό και γέλιο σαστισμένο. Γέλιο παιδικό, αυτό με τα σιδεράκια, που πηγάζει από τα έγκατα της ψυχής και δεν πασχίζει να επιδείξει κάτι. Αλλά και γέλιο ενός ηλικιωμένου, που κάπου εκεί ανάμεσα στις χαρακιές τις σοφίας και του χρόνου κρύβει το νόημα όλου του κόσμου. Πρόσφατα είχα την τιμή να βιώσω το χαμόγελο αγαπημένου προσώπου, την ώρα που του έλειπε ένας ‘κεντρικός τομέας’. Ξέρεις αυτά τα μεγάλα δόντια που είναι μπροστά και πάνω. Του λαγού μωρέ! Έλειπε ένα από τα δύο… Μάλλον αυτός το απήλαυσε περισσότερο από εμάς καθότι μας χάρισε τόση χαρά μαζεμένη όση δεν είχαμε πάρει για πολλά χρόνια… 

Όσα χρόνια και να περάσουν όμως ο καθένας από εμάς εκφράζει την χαρά του διαφορετικά από τον διπλανό του, αλλά πάντα με τον ίδιο τρόπο. Είναι μάλλον γονιδιακό. Και είναι από τα πράγματα που σου μένουν από τον άλλον. Είχα πει μία προηγούμενη φορά ότι στον διαγωνισμό των αναμνήσεων χρυσός νικητής είναι οι μυρωδιές και αμέσως μετά ακολουθούνε τα ακούσματα. Ε, όταν μιλάμε για πρόσωπα, στην δεύτερη θέση είναι το γέλιο του. Ειδικά όταν αυτόν τον κάποιο τον έχεις ζήσει και ξέρεις από πού πηγάζει αυτή του η αντίδραση.

Μία ασήμαντη αφορμή, ένα χάδι, ένα φτέρνισμα την λάθος στιγμή αλλά και μία γκάφα του ‘απέναντι σου’. Είναι παντού, είναι πάντα εκεί και είναι ακατάπαυστο. Βγάλε τη σκέψη σου βόλτα μία ηλιόλουστη μέρα στην πόλη και θα καταλάβεις τι εννοώ. Θα το αντικρίσεις στα πιο απίθανα μέρη. Θα τρομάξεις μάλιστα αν αναλογιστείς αργότερα την αλλαγή στην διάθεση σου. Αλλά πρόσεχε όταν θα περπατάς εκεί έξω και μην ‘γελιέσαι’. Κάποιοι γνωρίζουν την προσοχή που δίνεις στο γέλιο και το εκμεταλλεύονται. Γιατί ξέρουν ότι πάντα θα το προσέχεις και μάλλον θα τσιμπήσεις!

Επίσης, έχε στο νου σου ότι το γέλιο, ναι μεν έχει ουσία και βάθος, αλλά έχει αρχή, μέση και τέλος. Να το προκαλείς και να το δέχεσαι όταν πρέπει. Γιατί αλλιώς κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς βαρετός. Στην καλύτερη περίπτωση. Το πιο πιθανό είναι να σε πούνε χαζοχαρούμενο. Μην γελάς. Μου τυχαίνει συχνά!

Για μένα πάντως, το γέλιο σημαίνει εκφράζομαι! Είναι από τις ύψιστες μορφές έκφρασης. Μπορείς να μάθεις τον άλλον από ένα και μόνο χαμόγελο. Αρκεί να είναι αληθινό. Γέλιο σημαίνει επικοινωνώ, αναγνωρίζω και αντικρίζω. Καταστάσεις αλλά και ανθρώπους. Είναι το ίδιο το νόημα της ζωής πιστεύω… Και ακολουθεί κοινή πορεία με την αγάπη. Για αυτό είχα πει ότι γελάω όσο μπορώ περισσότερο. Για να μην αφήνω κενά πίσω μου, στις ψυχές των αγαπημένων καθώς τις αγγίζω. Και ας με πειράζουν καμιά φορά και με αποκαλούν χαζοχαρούμενο. Θα έχω να θυμάμαι τις αντιδράσεις τους. Γιατί αυτές μένουν.

Μεγαλώσαμε τόσο που έχουμε αρχίσει να αιτιολογούμε τις πράξεις μας με την δικαιολογία: και τι θα έχουμε να λέμε στα εγγόνια μας; Όχι, λοιπόν! Πρέπει να ζούμε για να γελάμε. Γιατί όσο γελάμε άλλο τόσο ζούμε... Άσε που είναι και μεταδοτικό. Αλήθεια σε λέω! Κάνε ένα κοινωνικό πείραμα. Εκεί που θα είσαι με την παρέα σου για άλλον ένα ξενέρωτο καφέ θυμήσου κάτι πολύ αστείο και ξεκίνα να γελάς. Μετά από λίγο θα δεις τα πιο χαρούμενα πρόσωπα του κόσμου δίπλα σου. Γιατί εσύ τα διάλεξες να είναι δίπλα σου και τους έκανες να γελάσουν! 

Ήθελα να κλείσω αυτό το κείμενο με κάτι πολύ αστείο για να μοιράσω χαρά σε όποιον το διαβάσει. Αλλά όχι. Χρωστάω κάτι. Και το χρωσταώ σε πολλούς νομίζω… Θα κλείσω με μία ευχαριστία. Προς όλους αυτούς που μου γέλασαν ή μου χάρισαν ένα πλατύ χαμόγελο έστω και μία φορά στα αλήθεια…